مهتاب

صفحه اصلي | درباره من | آرشيو | تماس با من

يه شب مهتاب
ماه مياد تو خواب
منو ميبره کوچه به کوچه
باغ انگوري باغ آلوچه
دره به دره صحرا به صحرا
اون جا که شب ا
پشت بيشه ها يه پري مياد
ترسون و لرزون
پاشو ميزاره تو آب چشمه
شونه مي کنه موي پريشون
...يه شب ماه مياد

--- --

    درباره تئاتر
    درباره سینما
    درباره هنرهای تجسمی
    درباره شعر
    درباره موسیقی
    درباره عکاسی
    درباره فیلمسازی

_____________________

_____________________

  • شیندخت
  • مهران رحمانی
  • نیک آهنگ
  • بجنورد 1400 (احسان سیدی زاده )
  • انجمن مستند سازان
  • ولوله
  • شهر بجنورد
  • بجنورد
  • سینمای جوانان ایران
  • عکس
  • ایستگاه آخر
  • مسعود بهنود
  • سیامک
  • بانوی تنهایی
  • بگو سنجاقکم هستی

_____________________

  • خانه فیلم مخملباف
  • خوابگرد
  • عباس معروفی
  • سینما توگراف
  • و یدئو فیلم
  • آیدین آغداشلو
  • مجید مجیدی
  • سینمای آماتور
  • بهمن قبادی
  • خانه هنرمندان

_____________________


یاد یک ترانه قدیمی خاطره ساز

                                                          خواهم تو شوی
                                                             محبوب دلم
                                                         چون نرگس من
                                                              دیوانه ی من

                                                           رویت رخ من
                                                        سویت ره من
                                                        هستی چو بهشت
                                                       کاشانه ی من

                                                  پروانه ی من ,پروانه ی من
                                                    بی تو چه کنم
                                                   مستانه ی من
                                                  آوای تو چون
                                                هم نغمه ی من
                                                ای لاله ی من
                                                  بردی دل من

• علی عابدی | یکشنبه دوازدهم شهریور 1385 | 20:25 لينک

____________________________________________________________________________________________


خانه تنگسیری

صادق چوبک

هربار که خسته میشد به یاد زارمحمد قصه تنگسیر می افتاد ، خودش رو می ذاشت جای اون و تو خیا لش میدید که برنو دست گرفته می ره جنگ ظا لم .تو خیا لش چقدر خوشبخت بود که شده بود زارمحمددی که حالا همه شهر به انگشت نشونش میدادند .دوست داشت چش از رو چش برنداره ، خواب و خیا لش رو خراب نکنه ، بذاره همونجور به عشق این جاگیری کودکانه لبخند به لبش بمونه ...ولی نم بارونی افتاد رونوک بینیش ، چش باز کرد ، دید اون کجاست و زارمحمد کجا ، زار محمد رو تو قصه تنگسیر خونده بود ، ولی حالا سالها ست که ازعمر زارمحمد گذشته ، و هیچکس سراغش رو نمیگیره جز اون ...

چند روزی نیست که از زندان بیرون اومده بود ، تنها چیزی که از گذشته توطاق خونه خاک گرفته بود ، دید ، تنگسیر بود . کتاب رو ورق زد ، تو کتاب کهنه و غبار گرفته ، یادداشت زنی رو دید که نوشته بود ، یک شعر عاشقانه ...مرد تنگسیری یادداشت رو بو کرد ، بوی زن میداد ، بوی نعنا ی رفته ازدست .

بوی گذشته دلش رو به درد آورد ، یادادشت رو بغل کرد ،گرم بود و آشنا ، بوسیدش ، با همه وجودش ، لبهاش رو گذاشت لبه کاغذ ، ...کاش لبه این کاغذ پوسیده ، مثل تیغ برانی می شد که خون رو از لبهای لرزانش جاری میکرد ، اونقدر میریخت که همه چی تموم میشد، تمومی مثل همه چیزها .

یادش می آید :چه کودکی پر رنجی، که پدر با تازیانه چند سیاهپوش به خواب ابدی رفته بود و پسرک میان ساقه ها صحنه مرگ پدر را به چشم دیده بود.

پسرک این قصه ، از همان لحظه دهشتناک مرگ عزیزش در پی معنی مرگ پدر بود و سوالی که کسی پاسخی نداشت .

یادش می آید : زن ، مهربان بود ، و تنها اختلاف میانشان ، عشق بیش از اندازه ی شان بود که گاهی بی طاقتی آزار دهنده بود . جوان این قصه ، یک بهار از فصل عشق به منزل نبرده بود که پیکر بی جان و خونین مونسش را درایوان خانه دید ، هفت ضربه خنجر ....و به همین جرم ناکرده به گوری نمورتا سالها به پشت میله ها عمر کوتاه کرد ...

و حالا این مرد سا لخورده ، تنگسیری زمان ، زارمحمد خفته ای است که میخواهد برنو یش را نشانه گیرد ، به قلب کدام سیاهی؟ ...زارمحمد شبح زندگیش را که خواب از چشمانش ربوده بود را دید، ولی این مرد سالخورده که بوی پیری میدهد چرا با هر سیاهی بیگانه است ...حالا که نوبت این قرن سرد است هنوز پیر قصه .برنوی دستش را در سیاهی نشانه گرفته و بیدار است ولی چشمهای منتظرش کم سو و کم سو تا به سیاهی میرسد .

• علی عابدی | یکشنبه یازدهم تیر 1385 | 2:33 لينک

____________________________________________________________________________________________


احمد رضا احمدی

اين كه ما تا سپيده سخن از گل هاي بنفشه بگوييم
شب هاي رفته را بياد بيآوريم
آرام و با پچ پچ براي يك ديگر از طعم كهن مرگ بگوييم
همه ي هفته در خانه را ببنديم
براي يك ديگر اعتراف كنيم
كه در جواني كسي را دوست داشته ايم
كه اكنون سوار بر درشكه اي مندرس
در برف مانده است
نه
بايد ديگر همين امروز
در چاه آب خيره شد درشكه ي مانده در برف را
بايد فراموش كنيم
هفته ها راه است تا به درشكه ي مانده در برف برسيم
ماه ها راه است تا به گلهاي بنفشه برسيم
گلهاي بنفشه را در شبهاي رفته بشناسيم
ما نخواهيم توانست با هم مانده ي عمر را
در ميان كشتزاران برويم
اما من تنها
گاهي چنان آغشته از روز مي شوم
كه تك و تنها
در ميان كشتزاران مي دوم
و در آستانه ي زمستان
سخن از گرما مي گويم
من چندان هم
براي نشستن در كنار گلهاي بنفشه
بيگانه و پير نيستم
هفته ها از آن روزي گذشته است
كه درشكه ي مندرس در برف مانده بود
مسافران
كه از آن راه آمده اند
مي گويند
برف آب شده است
هفته ها است
در آن خانه اي كه صحبت از مرگ مي گفتيم
آن خانه
در زير آوار گلهاي اقاقيا
گم شده است
مرا مي بخشيد
كه باز هم
سخن از
گلهاي بنفشه گفتم
گاهي تكرار روزهاي
گذشته
براي من تسلي است
مرا مي بخشيد

• علی عابدی | سه شنبه نهم خرداد 1385 | 0:35 لينک

____________________________________________________________________________________________


نوجوانی بزرگ...

آقا اجازه ....

بهرام نوجوان ، د ست بلند کرد سوالش را از درس جدید بپرسد ،( او همیشه سوال دارد ، ولی کسی نیست که برای سوال هایش جوابی داشته باشد....) که روایت مرگ یزد گرد سوم بود به دست آسیابان ، به طمع زر و مال .هرچور فکر میکرد ، نمی توانست سر در بیاورد . با خودش میگفت ، جز یزدگرد و آسیابان کی آنجا بوده که بیاید ماجرا را این طور که در تاریخ ثبت شده تعریف کند؟یزد گرد که کشته شده بود و قاعدتا نمی توانسته بعد از مرگ ، داستان قتلش را برای دیگران بگوید ؛ آسیابان هم که دیوانه نبوده برای بقیه تعریف کند سر یزدگرد را به طمع زر و مال و جامه هایش در خواب زیر آب کرده !پس ماجرا چطور به این شکل در تاریخ ثبت شده است ؟

- بنشین !

این صدای معلم بود که با لحنی محکم وعصبانی ، سوال منطقی بهرام نوجوان را با همین یک کلمه جواب می داد . او نشست ، بی جواب ، اما وقتی سالها بعد این سوال دوباره از بین پرسش های ریز و درشت دیگر به ذهنش هجوم آورد و او با ساختن" مرگ یزدگرد "سعی کرد جوابی برایش پیدا کند ، معلوم شد نه تنها هیچ وقت به توصیه آن معلم تاریخ دبیرستانش گوش نکرده و ننشسته ، بلکه حتی دویده تا برای سوال های جورواجور ذهن پرسش آفرینش جواب پیدا کند ؛ ....این چند سطر بهانه ای بود تا به علامندان اعلام نمایم که از این پس در این وبلاگ از ایرانی ترین نویسنده یعنی استاد بهرام بیضایی بیشتر می خوانیم .

• علی عابدی | چهارشنبه بیستم اردیبهشت 1385 | 2:13 لينک

____________________________________________________________________________________________