علی خان آبچوری ، تنها باز مانده نسلی از تاریخ که از دوران کودکی  تا کنون با عشقی آتشین  به سازش  با همه ناملایمات زمانه زیسته است وهیچ گاه لب به اعتراض ندوخته است . هرچه دارد در تنهایی با  سازش در میان میگذارد ، این بخشی از زندگی اوست  و بخشی از جوارح او ،سازش حکم قلبی است که مدام می تپد . ، او همیشه با ساز همرا ه بوده است و ساز همیشه با او مونس . چه الفتی است میان او و دو استخوانی بیروح که هر لحظه جان می گیرد .

من بارها و بارها پای صحبت استاد علی خان آبچوری نشسته ام ، و هیچگاه به یاد ندارم که از کسی یا چیزی گله و شکایتی کند ،اوباینکه همیشه میان جمع است ولی گمان میکنم تنهاست ،  تنهایی در نگاهش پیداست،به  چشمانش که خیره میشوی حس غریبی دارد، حس مردی که رویاهایش فرو ریخته است  وانگار زیر بار غمی می سوزد .یاد داستانی از سیمین دانشور می افتم ؛زندگی سیاه بازی که عمری به مردم شادی بخشیده است و حال خود مرد سیاه بختی است ، وقتی  سیاه روی صحنه است ، همه چشمها دنبال اوست  ،اما بعد از صحنه دیگر  هیچ چشمی دنبالش نیست .

من مدتهای زیادی است که در تلاشم از زندگی وآثار  استاد علی خان آبچوری و استاد حسین به بی  فیلمی مستند ودر خور مقام و موقعیت ایشان بسازم ، ولی هر با ر به بهانه ای عده ای  تنگ نظر با  مخالفت خویش از شناساندن اساتید فاخر موسیقی مقامی این خطه به عرصه های فرهنگی و هنری ایران و جهان محروم می نمایند .واما اینبار با یاری دوستانی که عوامل تولید اعلام خواهد گردید  کمتر از دوماه دیگر تصویر برداری این مجموعه را آغاز می کنیم ، ما پیمان بستیم اینبار قصه رابه سرانجام وبه پایان برسانیم ، هرچند هیچ قصه ای پایانی ندارد و هیچ عابری سرانجامی .

                                      شعری از بیضایی ...

بی آنکه شاعر باشم – گاهی پرتی نوشته ام نه به نام شعر ، که به نام عواطفم .

از نگفتن گفتن

گهگاه خواب دخترکی می بینم کم سال

که قراراست روزی مادر من باشد .

دخترکی که بازیهایش شبیه بازی نیست

و کارنامه ی درخشانش

با اشک دوری از مادر شسته شده !

توپش را زمین می زند،و می شمرد؛

وآنچه می شنود چیزی نیست

جز صدای توپش- و دلش!

رنگ پریده اش را لبخندی زینت نمی دهد

خودش را می بیند در آینه ؛

همبازی خودش!

لی لی کنان از خط ها می گذرد ؛

وچون می گذرد ازته خط ؛

می ماند میان نرفتن و رفتن

فکر میکند به من

- به غریبه ای -

که قرار است روزی فرزند او باشد

نمی داند که بهتر است روزی – کی ؟-

به دنیا بیاوردم یا نه ؟

نمی داند که اندوه

برای توشه سپردن به کودکش کافی است؟

فکر می کند؛

به مردی که قرار است روزی – کی ؟-

زیر سقفش باشد .

مردی ندیده ؛

که کیست ؟وکجاست ؟

و هرجا هست و هر که هست

شاید اکنون درخیال او هم نیست !

مردی که شاید اکنون

- وجب به وجب-

در کار مساحی بیا بانهاست ؛

و گاهی شعری مینویسد کنار اسناد دولتی!

مردی که از کولاک کوبنده برف

پناه برده زیر شکم اسبی

و نمی داند حالا یخ میزند یا کی ؟

وچون آخرین امید سر سوزانش

شاید فکر می کند به لبخند اندوه زای دخترکی تنها

در جایی دور ؛

مانده میان نرفتن و رفتن

بر خط کشی یک بازی .

دخترکی ندیده

که کیست ؟یا کجاست؟

و هر جا هست و هر که هست

چیزی ندارد

جز مانند ی در آینه

جز تو پکی لرزان در دو دست

- وقلبی که گرم شده ،ازبس تند میزند -

جز خیال گنگی از مردی زیر شکم اسبی در کولاک

جز کار نامه ای

- باده ردیف بیت -

تا با آتش آن گرم کندش !

با سلام

دوست من برای فرار از هیاهوی این نمور خاکستری رنگ  گاهی روزنه ای می بینی سو سو میزنه ،  که به زندگیت یه  معنا یی میده و این بهانه ای میشه برای موندن و در حصار خشک تپیدن ، این روزنه همین نوشتن ساده است ،ردیف کردن کلماتی که باب سخنی میشه با تو، که به گمونم وقتی یه جورایی لولای کلام منو درک کنی ، اونوقت  میکوبونی به دروازه دلت، پاشنه در کلبه توبرام میچرخونی  .

 من اصولا آدم منتقدی هستم ، بی تعارف بگم ؛ این وبلاگ رو ساختم که  علاوه بر مباحث آموزشی و تخصصی در حیطه هنر ،  سرکی هم  بکشم به کاروکاسبی مدعیانی لحا ف دوزکه به " چل تکه نه نه صغرای جوال دوز " هم رحم وروز نمیکنند  ،  بانی و ناجی هنر شدند و  سنگ هنر و هنرمند رو به سینه می کوبند . شاید این تلنگری باشه ، خدارو چه دیدی .

آقا اجازه ....

بهرام نوجوان ، د ست بلند کرد سوالش را از درس جدید بپرسد ،( او همیشه سوال دارد ، ولی کسی نیست که برای سوال هایش جوابی داشته  باشد....) که روایت مرگ یزد گرد سوم بود به دست آسیابان ، به طمع زر و مال .هرچور فکر میکرد ، نمی توانست سر در بیاورد . با خودش میگفت ، جز یزدگرد و آسیابان کی آنجا بوده که بیاید ماجرا را این طور که در تاریخ ثبت شده تعریف کند؟یزد گرد که کشته شده بود و قاعدتا نمی توانسته بعد از مرگ ، داستان قتلش را برای دیگران بگوید ؛ آسیابان هم که دیوانه نبوده برای بقیه تعریف کند سر یزدگرد را به طمع زر و مال و جامه هایش در خواب زیر آب کرده !پس ماجرا چطور به این شکل در تاریخ ثبت شده است ؟

- بنشین !

این صدای معلم بود که با لحنی محکم وعصبانی ، سوال منطقی بهرام نوجوان را با همین یک کلمه جواب می داد . او نشست ، بی جواب ، اما وقتی سالها بعد این سوال دوباره از بین پرسش های ریز و درشت دیگر به ذهنش هجوم آورد و او با ساختن" مرگ یزدگرد "سعی کرد جوابی برایش پیدا کند ، معلوم شد نه تنها هیچ وقت به توصیه آن معلم تاریخ دبیرستانش گوش نکرده و ننشسته ، بلکه حتی دویده تا برای سوال های جورواجور ذهن پرسش آفرینش جواب پیدا کند ؛ ....این چند سطر بهانه ای بود تا به علامندان  اعلام نمایم که  از این پس در این وبلاگ از ایرانی ترین نویسنده یعنی استاد بهرام بیضایی بیشتر می خوانیم .